Van alle mails die we na onze schapactie hebben gekregen, heeft er één ons bijzonder lang beziggehouden. Hij was van Alfred, er zaten vijf foto’s bij en hij bestond uit vijf regels:
Zoals je op verschillende foto’s kunt zien, is mijn inmiddels 86-jarige schoonvader helemaal weg van die puzzels. Hij noemt die grote schoplader zijn meesterwerk. Daar heeft hij vier weken aan gewerkt.
Zijn meesterwerk. Vier weken. Op zijn 86e. We hebben lang nagedacht over wat je daar nog aan toe zou kunnen voegen, en kwamen tot precies één ding: de vraag die velen ervan weerhoudt om er überhaupt aan te beginnen.
Op de foto hierboven zie je zijn plank. Motoren, brandweerwagens, een rupsvoertuig, een tram, drie planken vol. Allemaal zelf gebouwd.
"Ga ik dit wel redden?"
Na elke aankoop vragen we wat er bijna voor gezorgd had dat iemand toch niet zou bestellen. Het meest voorkomende antwoord is gelukkig: „Niets, ik was meteen overtuigd”. Maar bij degenen die twijfelen, komt één zorg steeds weer naar voren: de onzekerheid of je het technisch wel voor elkaar krijgt.
Die zorg is heel normaal. En zoals we uit duizenden reacties weten, is die in de allermeeste gevallen ongegrond. Niet omdat onze modellen simpel zouden zijn, maar omdat je voor een houten bouwpakket geen talent nodig hebt. Je hebt er wel tijd voor nodig.
Vier weken voor een schovellader klinkt in eerste instantie als veel. Maar niemand zit er vier weken achter elkaar aan. Je gaat ’s avonds even zitten, zet een paar stappen, staat weer op. En op een gegeven moment is het klaar.
Jutta, 75, heeft zichzelf gewoon een cadeautje gegeven
Jutta is net zo duidelijk. Haar e-mail bestond uit twee zinnen, maar die zeggen alles:
Ik ben gepensioneerd, 75 jaar oud en doe heel graag aan knutselen. En omdat ik binnenkort jarig ben, heb ik die typemachine bij jullie gekocht.
Geen aarzeling, geen twijfel of het nog wel kan, geen overleg met wie dan ook. Ze knutselt graag, ze is jarig, ze koopt die typemachine gewoon. Wij vinden die vanzelfsprekendheid geweldig.
Ze heeft meteen ook laten zien hoe het er bij haar thuis uitziet als je dat een paar jaar zo volhoudt: een plank die tot aan het plafond reikt, vijf verdiepingen, een reuzenrad, een draaimolen, hele rijen huizen.
En als er toch iets misgaat?
Dan gaat er iets mis. Ook dat hoort erbij, en Andrea heeft het ons gelukkig precies zo beschreven als het was:
Er zijn drie modellen in de maak. Ik ben eigenlijk best wel een beetje bang voor die veerdingen. Er is er al één kapotgegaan en ik moest een vervangend exemplaar aanvragen. Dat ging trouwens supergoed.
Daar zit het allebei in: de oprechte bezorgdheid over de veren, en die cruciale toevoeging. Een deel is kapotgegaan, ze heeft het gemeld, ze heeft vervanging gekregen, ze bouwt verder. Dat is het hele verhaal.
Reserveonderdelen zijn bij ons gratis, zonder gedoe en zonder dat je een aankoopbewijs hoeft te zoeken. Dat is geen marketingbelofte, maar omdat een kapot onderdeel anders een heel project zou doen mislukken. En dat zou echt zonde zijn.
Wat deze drie gemeen hebben
Alfred schrijft over zijn schoonvader, Jutta schrijft over zichzelf, Andrea schrijft over drie projecten die tegelijkertijd lopen. Wat ze met elkaar verbindt, is niet zozeer hun vakmanschap. Het is de bereidheid om gewoon te beginnen en door te zetten.
Een 86-jarige man die vier weken lang aan een model bouwt en het daarna zijn meesterwerk noemt, heeft iets begrepen wat moeilijk in een productbeschrijving te vatten is: de waarde ontstaat niet bij het uitpakken. Die ontstaat in de vier weken daartussenin.
Waar moet je beginnen als je twijfelt?
Als je twijfelt: begin dan niet met het grootste model. De typemachine die Jutta heeft gekocht, is een goede eerste stap voor iedereen die iets mechanisch wil, zonder meteen een graafmachine in de woonkamer te zetten.
Bedankt aan Alfred en zijn schoonvader, aan Jutta en aan Andrea. Jullie hebben dit stukje voor ons geschreven, wij hebben het alleen even op een rijtje gezet.
In het laatste deel van de serie gaat het erom hoe uit één bouwpakket een hele verzameling ontstaat, zonder dat iemand dat ooit van plan was.
Jullie MagicHolz
